در زمان حیات امام صادق (ع) جوانی از محبان امام فردی گناهکار بوده ... اما رابطه ی خود و امام را حفظ می کرده ... روزی این جوان شراب نوشیده و مست از کوچه ای باریک که قدر دو نفر جای عبور داشته می گذرد که از سمت دیگر کوچه امام وارد می شوند ... جوان که چشمش به امام می افتد از روی شرمندگی پشت به کوچه می کند تا امام او را درآن حال و روز نبینند ... صبر می کند تا امام از کنار او بگذرند و بعد به راه خود ادامه دهد ... در همان فکر امام دست مبارک خود را بر شانه ی جوان می گذراند و می گویند : در هیچ حالی به امام خود پشت نکن .

 

یا بن الحسن ... جانم به قربانت ... من از آن جوان گمراهتر و گناه کارترم ... من مست تر از آن جوانم ... خوار و ذلیلم در درگاه خداوند ... اما مولا جان ... روی از شما بر نمی دارم ... امید وارم که نگاهی بر من کمترین اندازید و مرا به راه بیاورید ...

مولا جان ... آقا به جان مادرت ... آن مادر غم پرورت ... مارا نرانی از درت ...

یه مدته برای خوندن دعای فرج مردد شدم آقا
یه ترس بزرگ سراغم اومده
از این می ترسم که ما هم کوفی شویم و العجل العجل بگیم و وقتی اومدی مقابلت صف آرایی کنیم.
آقا جان
جانم به فدای دیدن یک لحظه روی ماهت
نیا آقا
نیا که این مردم سخت دو رو و دورنگند و حب دنیا هیچ چیز براشون نگذاشته
نویسنده: بالاخره آقا باید یه روزی بیایند  و اینکه در آن روز هم کوفی وجود دارد اما

انشائ الله ما از یاران  ایشان باشیم

والجعلنا من خیر اعوانه وانصاره و اتباعه وشیعته
انشائ الله

سلام آقا ؛سلام مولای نجابت؛ که به ما هیچ نگفتید

 به ما نگفتید که ما چه کسی هستیم؛ما چی هستیم؛ما از کجا آمده ایم ؛و به کجا می رسیم؛؛؛؛

به ما از بی وفاییمان ؛ از عهد شکنیمان؛از گناهانمان که شما برایمان استغفار می کنید نمی گویید؛؛؛

از محبت خود هم نمی گویید؛؛؛؛؛؛؛؛؛ اما در عوض ما گنه کاران می گوییم؛؛؛؛

می گوییم:

خدایا؛مشکلاتمان زیاد شده است؛؛؛؛؛........

خدایا؛فساد بی داد می کند؛؛؛؛؛؛..........

خدایا مریض هایمان دوایی به جز ظهور ندارند؛؛؛؛؛؛

پس ظهور کن؛؛؛؛؛؛؛؛..........

..........

و شما تمام این ها را می شنوی ؛و نمی گویی پس من چه؛؛؛؛؛؛؛

نمی گویی ؛های مردمان ؛من سرور و مولا و آقا و امامتان و پدر دلسوزتان هستم

من هستم که هزار سال است که درد و رنج غیبت را با درد و رنج روی کبود؛ فرق ضربه خورده؛

سر های از تن جدا؛ گوشواره های سه ساله؛و تک تک این مصیب ها را با هم آمیخته ام ؛؛؛؛؛

و هیچ نگفتم؛ و برای گناهانتان استغفار کردم و از برای صواب هایتان خدا را شکر؛؛؛

..............

اما حال من می گویم:؛؛

و نمی دانم چرا خجالت رویمان را سرخ و سفید نمی کند؛

آیا کسی در این دنیای خاکی نیست که بگوید که تو کی هستی که می گویی درد و رنجت زیاد شده است؛؛؛؛؛؛؛؛؛

تو کی هستی:که سر از تن جده را بر فراز نیزه ها مانند غدیر فراموش کردی ؛ وحال  با چه رویی از خدا طلب ظهور برای مشکلات خودت می کنی؛

ما نماز هایمان را خوب می خوانیم؛یا عبادتهای دیگرمان را از سر اخلاص و برای خدا انجام می دهیم؟ که حال دعا بر امر فرج برای رفع مشکلاتمان می کنیم

؛ما خیلی بنده های خوبی بودیم که خداوند دستور فرج دهند؛

......................

آیا تا به حال شده است که بگوییم ؛ پهلوی دخت رسول خدا راشکسته اند

سر پسر اشرف مخلوقات را بر نیزه نهادند؛

تا به حال گفته ایم به خاطر دل سه ساله ظهور کن

نمی دانم ما چه یارانی هستیم؛؛؛؛؛؛؛؛؛

و نمی دانم شما چقدر بزرگوارید که هیچگاه این را به ما نگفتید؛؛؛؛؛هیچگاه؛؛؛؛؛؛؛؛

نقاره ها ز اوج مناره وزیده اند

مردم صدای آمدنت را شنیده اند

زیباتر از همیشه شده آستان تو

آقا! چقدر ریسه برایت کشیده اند

ولادت هشتمین اختر تابناک آسمان امامت و ولایت، آقا امام رضا علیه اسلام مبارکباد

 

شبانه های بی تو را در خلوتم می گریم ،شبانه هایی که بی لبخند صبح به پایان می رسند.
شبانه هایی که درتاریکی گم می شوم در این زمستان سرد دستهای بی پناهم را سایبان باش.

ثانیه های بی تو را ...
به خود می آیم و می بینم جمعه ای دیگر را بی تو به اتمام رسانده ام.

در غروب جمعه چه رازی نهفته است؟!
از فرط تنهایی به کوچه های آشنایی پناه می برم کوچه ها که هیچ... حتّی دیگر تماشای پیچک خشک حیاط ،گریستن ،سرودن ،درد دل با آینه و ... هیچ چیز دیگر آرامم نمی کند.
غم تلخ غروب دیوانه ام می کند ؛ دریغا غم گساری نیست

 

 

 

چه جمعه ها كه یك به یك غروب شد نیامدی
چه اشكها به سینه ها رسوب شد نیامدی
خلیل آتشین سخن، تبر به دوش بت شكن
خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی
برای ما كه خسته ایم و دلشكسته ایم نه
ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی
تمام طول هفته را در انتظار جمعه ام
دوباره صبح ، ظهر ،نه! غروب شد نیامدی

 

به امید جمعه‌ای كه
در تقویمها بنویسند
تعطیل: ظهور امام زمان (عج)

 

ای کاش می توانستم فریاد بزنم آقای من چه قدر مهربانه ...

حیف ... که نمی توانم دلیلش را بگویم ...  نمی توانم خودم را زیر سوال ببرم ...

می بینی آقا جان ... خیلی خود خواهم...

مولای قشنگم سلام ...

آقا جون به خدا نمیدونم چی بنویسم .

نمی دونم چه جوری شروع كنم از كجا بگم

اصلا قابل هستم كه با شما درد ودل كنم ؟؟؟؟ 

هر بار اومدم در و دل كنم نتونستم

می دونید چرا آقا  

هر وقت اومدم بنویسم ،دیدم به غیر از شرمندگی چیزی ندارم   آقا جونم ببخشید و ...

 چیزی دیگه نمی تونم بگم اینو هم بگم من عریضه نویسی و متن های با معنی  و ... بلد نیستم بنویسم.

ولی ...

 اینو می دونم تو این دنیا خدا بنده ی سركش تر از من نداره این  هم می دونم كه این  دیواره گناه كه بین من شما رو حائل كرده و بین من شما فاصله انداخته و این هم می دونم كه شما خیلی مهربونید

خیلی... از مادر و از هركسی مهربون تر .. این هم میدونم كه  شما دارید برای من گریه می كنید....

 

حقم دارید؛  نه نمازمو درست می خونم ، نه دعای برای شما می کنم .

 اصلا شما رو فراموش می كنم اون موقعی هم كه یه  مشكل برام پیدا میشه میگم آقا چرا كمكم نمی كنی ؟؟؟

جالب اینكه  باز شما كمكم می كنید به خدا وقتی به شما هم فكر می كنم احساس شرم وخجالت می كنم .

ای مولای من به خاطر مادرت  حضرت زهرا (س) در انجام واجبات و ترك گناه یاریم ده  آقا جون وقتی پیامبر الهی حضرت یوسف از نفسش  به خدا شكایت میكنه پس من چه كنم ...

اگه من نافرمونی می کنم به خا طر جهلمه والا دلم برات پر میزنه ،آقا جون  دستم و بگیر شاید  آدم بشم شاید  سر به راه بشم

این شیطان با تمام قوا مشغول كه من از شما دور كنه

ولی آقا جون ازت می خوام پنا هم بدی تنهام نذاری یه گوشه چشمی هم به ما بیندازی ومنو به راه راست هدایت كنی

                    

آقا نذار گناه كنم.

آقا جون نمی تونم بگم منتظرتم .... انتظار می كشم ... از انتظار ت رنج می برم چون اگه منتظر شما بودم حداقل گناه نمی كردم  

 ولی اقا اگه بیایی ...هر قدم، شاخه ای از عاطفه خواهی كاشت و قاصدکی را آزاد خواهی كرد.و روی هر درخت پر شكوه لانه ای از امید برای كبوتران غریب خواهی ساخت.

تو می آیی در حالی كه دستهایت پر از گلهای نرگس است. تو دل سرد همه ما را با نواهای گرمت آفتابی می کنی و كعبه عشق را درآنها بنا خواهی كرد.

تو می آیی و دست نوازش بر سر میخكهایی خواهی كشید كه باد كمرشان را خم كرده است. تو حتی بر قلب كاكتوسها هم رنگ مهربانی خواهی زد.

تو می آیی و با آمدنت خون طراوت و زندگی در رگهای صبح جریان پیدا خواهد كرد.

 به امید ان روز ....

همین ...